............................................

“ออสการ์ เก่งมาก”คำนี้เป็นคำที่ ออสการ์ คุ้นเคยมากที่สุด ใช่ค่ะออสการ์เป็นสุนัขพันธ์ร๊อตไวเลอร์ของยุ้ยเอง หลาย ๆ คนอาจจะแปลกใจว่า ผู้หญิงเค้าเลี้ยงร๊อตไวเลอร์กันด้วยเหรอ…? คงยังเหลือยุ้ยอีกคนมั้งคะที่หลงรักสุนัขพันธ์นี้เข้าอย่างจัง

ยุ้ยเริ่มต้นการเลี้ยงสุนัขพันธ์ร็อตไวเลอร์ด้วยการซื้อลูกหมามาจากคอกที่น่าเชื่อถือคอกหนึ่ง   แต่ก็ไปซื้อกับคุณพ่อแบบคนไม่มีความรู้อะไร พกไปแค่เพียงความอยากเลี้ยงเท่านั้น พอไปถึงก็ได้แต่ดู…ไม่รู้ว่าจะเอาตัวไหนดี หน้าตาก็เหมือนๆกันไปซะหมดเลย แต่ก็เหมือนเป็นเนื้อคู่กัน พอยุ้ยกำลังจะกลับบ้าน เจ้าน้องออสการ์ก็เดินตามมาด้วย ประมาณว่า “ขอไปด้วยคนสิ” แว่บแรกที่เข้ามาในหัวคือ “ไหน ๆ ก็อยากไปด้วยกันแล้ว พากลับบ้านด้วยเลยดีกว่า” รู้ตัวอีกที ออสการ์ก็กลายเป็นน้องคนเล็กของครอบครัวไปโดยปริยาย

ช่วงแรกที่ออสการ์มาอยู่ที่บ้าน พี่ ๆ ที่บ้านเป็นห่วงเรื่องความรุนแรงของอารมณ์อยู่บ้าง ด้วยความที่เค้าเป็นหมาตัวผู้ เวลาเล่น หรือทำกิจกรรม มักจะใช้แรงเยอะกว่าปกติ จึงกลายเป็นเรื่องปกติมากที่ทุกคนในบ้านจะมีแผลตามตัวกันทุกวัน แผลใหญ่บ้าง เล็กบ้างแล้วแต่ความเร็วในการหลบของแต่ละคน แต่ในที่สุดทุกคนก็ลงความเห็นว่า ออสการ์ควรจะได้เข้าโรงเรียนตามเกณฑ์ เพื่อฝึกระเบียบวินัยจากคุณครูบ้าง เพราะอยู่บ้านคงฝึกไม่สำเร็จแน่ ๆ (ก็ตามใจกันเหลือเกิน) จึงลงมือหาข้อมูลกันอีกรอบกับการคัดเลือกโรงเรียนประจำให้กับน้องออสการ์ เมื่อส่งน้องเค้าโรงเรียนวันแรก คนที่คิดถึงน้องมากที่สุดกลับกลายเป็นคุณแม่ (ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะไม่มีคนกินเมนูแปลก ๆ หรือเปล่า) ทำให้ช่วงนั้นขับรถไปกลับกรุงเทพ – นครปฐมกันเป็นเรื่องปกติไปเลย ออสการ์เข้ากันได้ดีกับเพื่อนทุกตัวในโรงเรียน คุณครูบอกว่าออสการ์เป็นนักเรียนที่มีผู้ปกครองมาเยี่ยมบ่อยที่สุด (ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าดีรึเปล่า) แต่ทุกครั้งที่ไปก็จะได้เห็นออสการ์เริงร่า กระโดดโลดเต้นทุกครั้ง แต่พฤติกรรมใหม่ที่เพิ่งค้นพบจากการเข้าโรงเรียนก็คือ ออสการ์ชอบว่ายน้ำอย่างมาก ในที่สุดวันที่ออสการ์ได้กลับบ้านก็มาถึง ที่บ้านเตรียมกรงพร้อมลู่วิ่งให้ออสการ์กันยกใหญ่ สิ่งที่เห็นความเปลี่ยนแปลงไปจากออสการ์มากที่สุดก็คือ เค้าตัวโตขึ้น หล่อขึ้น แต่ที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงก็คือ ความน่ารัก ออสการ์ยังคงเป็นเด็กน้อยสำหรับทุกคนที่บ้านเสมอ

เมื่อออสการ์กลับมาบ้านก็ไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง ชีวิตที่เรียบง่ายก็หมดไปโดยสิ้นเชิง ออสการ์เป็นหมาแสนรู้ ทุกวันจะได้เจอกับเรื่องน่ารัก ๆ ของเค้า เจอเรื่องใหม่ ที่ทำให้ต้องยิ้มกับสิ่งที่เค้าทำ ไม่น่าเชื่อเหมือนกันว่าหมาที่อยู่ตรงหน้า เป็นหมาร๊อตไวเลอร์ที่ทุกคนกลัวนักกลัวหนา

แต่กลายเป็นน้องเด็กน้อยไปแล้ว ถ้าถามยุ้ยคงเป็นความรักล้วน ๆ เลยหล่ะ ออสการ์กลายเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวไปแล้ว ทุกคนในบ้านไม่ว่าเด็ก ผู้ใหญ่ ติดออสการ์มาก ๆ ทุกเช้าตื่นมาไม่มีใครไม่ทักออสการ์ ก่อนนอนไม่มีใครไม่ good night ออสการ์ ออสการ์เป็นส่วนเติมเต็มให้ชีวิตมีความสุขจริง ๆ คะ

เมื่อออสการ์โตขึ้นเราก็เริ่มคิดว่าออสการ์โตเป็นหนุ่มแล้ว หาแฟนให้ออสการ์กันดีกว่า แต่เป็นการหาแฟนแบบคลุมถุงชน เพราะออสการ์ไม่มีโอกาสเป็นคนเลือกด้วยตัวเอง ในที่สุดเราก็ได้น้องเบสซี่มา ซึ่งมีอายุประมาณ 2 ขวบกว่า แต่ด้วยความที่ออสการ์เป็นเด็กที่ใจดี น่ารัก ทำให้น้องออสการ์กับน้องเบสซี่เข้ากันได้อย่างไม่มีปัญหา ในช่วงแรกที่เบสซี่มาถึงเราพบปัญหาหลายอย่าง เช่น อาการหวาดกลัวคนตัวใหญ่ กลัวไม้กวาด แต่ความพยายามก็เป็นผลคะ ทุกวันนี้เบสซี่เป็นเด็กร่าเริง สนุกสนาน ไม่ขี้กลัวอีกแล้ว

เบสซี่มาอยู่ได้ช่วงหนึ่งก็ตั้งท้อง ทุกคนในบ้านตื่นเต้นมาก กินอะไรแล้วดีรับรองว่าเบสซี่ได้กินหมดแหละคะ ยุ้ยทำเหมือนเบสซี่เป็นคนตอนท้องเลยคะ บนปฏิทินจะมีตารางการตรวจร่างกายของเบสซี่ รวมถึงกำหนดวันที่คาดว่าจะคลอด ช่วงใกล้คลอดคนที่บ้านต้องสลับกันเฝ้าน้องเบสซี่ จนกระทั่งวันคลอดอันแสนระทึกใจก็มาถึง น้องเบสซี่เค้าคลอดง่ายมากเลย ยังไม่ทันจะมีอาการอยู่ดีดีน้องคลอดซะแล้ว สิ่งแรกที่คิดถึงก็คือ คุณหมออภิชาติ (ซึ่งเป็นคุณหมอประจำตัวน้องหมาของที่บ้าน) คุณหมอก็ให้คำแนะนำเบื้องต้น แต่ใช้เวลาไม่นานคุณหมอก็มาถึงบ้าน น้องเบสซี่ตั้งต้นคลอดประมาณเที่ยงคืน จนตัวสุดท้ายก็ถึงเช้า ได้มาทั้งหมด 7 ตัว ยังไม่ทันจะพ้นวันแรก เพียงแค่หมอพ้นบ้านไป ก็ค่อยพบว่าเบสซี่เลี้ยงลูกไม่เป็น แล้วก็มีข่าวร้าย อยู่ดีๆเบสซี่ก็กัดลูกคนโตซึ่งเป็นผู้หญิง หมอพยายามช่วยอย่างสุดความสามารถ แต่น้องเล็กเกินกว่าที่จะทนความเจ็บปวดได้ เราต้องเสียลูกคนโตไป แต่มันก็เป็นบทเรียนให้รู้ว่าเราไม่สามารถปล่อยให้เบสซี่เลี้ยงลูกด้วยตัวเองได้ หมอบอกว่าเราต้องช่วยเลี้ยงและช่วยสอนเบสซี่ให้เลี้ยงลูกด้วย มันเป็นช่วงเวลาที่เหนื่อยมาก ๆ สำหรับคนในบ้าน เราต้องแบ่งกันเฝ้าเป็นกะ ทำเหมือนยามแหละค่ะ

BESSY